Στη Ναυαρίνου. . .

Θεσσαλονίκη 09/08/08 γύρω στις 23:00. . .Πεζόδρομος πλατείας Ναυαρίνου. . .Είχα ξεχάσει πως είναι. . .! ! !
Κόσμος, για πολλούς "κακός" κόσμος, ανεβοκατεβαίνει τον πεζόδρομο. . .Κρέπες, μπύρες, hotdogs (νέα μόδα για τον πεζόδρομο). . . Τα παρτέρια του γκαζόν σαν τεράστια παγκάκια. . Δύσκολα να καθήσεις κάπου. . .Βοηθάει και ο καιρός βέβαια. . .Ένας χαμός. . . Ένα γκρουπάκι ανθρώπων διαφόρων εθνικοτήτων με ρούχισμό που θύμιζε Ινδούς, δίνει μια μορφή παράστασης για περίεργους περαστικούς που μαζευτήκαν τριγύρω. . .
Μια-δυο μπύρες, ένα "βρώμικο" στο χέρι, λίγο "χαζολόγημα". . .Γλυκιά Θεσσαλονίκη. . .
Πέρασε η ώρα, φεύγουμε, στις 6:00 "εγερτήριο". . .

Το αγαπημένο μου. . ."Γράμμα" . . .

Δεν θέλω πια να σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια
Σαν να 'ταν όλα ψέμματα
Στάχτες κι αποκαΐδια
Θέλω ανοιχτά παράθυρα
Να με χτυπάει αέρας
Να 'χω το νου μου αδειανό
Να 'χω και πρίμο τον καιρό

Δεν θέλω πια να μου μιλάς για όσα έχεις ζήσει
Δε χάθηκε κι ο κόσμος πια
Το τζάμι αν ραγίσει
Θέλω να 'ρθεις και να με βρεις
Να κάτσεις να τα πούμε
Πως νιώθουμε παράφορα
Πως ζούμε έτσι αδιάφορα

Δεν θέλω να πικραίνεσαι
Τις Κυριακές τα βράδυα
Χωρίς αυτήν τη σκοτεινιά
Τα χρόνια μένουν άδεια

Θέλω να φύγεις να σωθείς
Να πάψεις να γκρινιάζεις
Να ξεχαστείς στη διαδρομή
Ποιος ήσουν και πως μοιάζεις
Κι έτσι θα σ' αγαπώ πολύ και θα σε βλέπω λίγο
Σαν μια γυναίκα μακρινή
Π' αγάπησα πριν φύγω

Δεν θέλω να πικραίνεσαι
Τις Κυριακές τα βράδυα
Χωρίς αυτήν τη σκοτεινιά
Τα χρόνια μένουν άδεια. . .

Ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια. . .

"Το γράμμα"

στίχοι: Σωκράτης Μάλαμας
μουσική: Σωκράτης Μάλαμας

Μια θέση parking παρακαλώ. . .!!!

Λόγω της δουλειάς μου τις τελευταίες μέρες, και για δύο μήνες ακόμα, καθημερινά εκτελώ το δρομολόγιο Θεσσαλονίκη-Ορμύλια Χαλκιδικής. Μια απόσταση 87 χιλιομετρων περίπου γύρω στη μια ώρα το πρωί για να φτάσω και άλλο τόσο, ίσως κ λίγο παραπάνω, (λόγω της κίνησης στον περιφερειακό), το μεσημέρι για την επιστροφή μου.
Αν και κουραστικό, δεν με ενοχλεί, ίσα ίσα, δουλειά να υπάρχει...
Αυτό που με κουράζει, και με ενοχλεί απίστευτα όμως, είναι η αναζήτηση μιας θέσης parking με την επιστροφή μου στη Θεσσαλονίκη. . .
Στην καλύτερη περίπτωση (αν είμαι τυχερός), θα μου πάρει κανένα τέταρτο για να μπορέσω να παρκάρω. . .Στην χειρότερη κανένα 45λεπτό. . .
Και σε συνδυασμό με την ανυπομονησία και τη νευρικότητα που με χαρακτηρίζει. . .Δε θα το σχολιάσω. . .
Σκέφτηκα να νοικιάσω μια θέση parking, αλλά το κόστος ενοικίασης "αγγίζει" αυτό της ενοικίασης του διαμερίσματος μου. . .Οπότε έμεινα στη σκέψη. . .
Θα πρέπει μάλλον να ψάξω για σπίτι με θέση parking. . .

Προορισμός: Γη της επαγγελίας. . .Ενδιάμεσος σταθμός . . .Η Πάτρα. . .

Ο ενάμιση μήνας της διαμονής μου στην Πάτρα, ήταν κάτι παραπάνω από αρκετός ώστε να συνειδητοποιήσω, την ένταση του φαινομένου της μετανάστευσης. . .
Κάθε μέρα, όλη μέρα, ένα διαρκές ανθρωποκυνηγητό μεταξύ της αστυνομίας κ των δεκάδων προσφύγων, που βλέπουν το λιμάνι της Πάτρας ως τη γέφυρα για να φτάσουν στη δική τους γη της επαγγελίας, καθώς απολεί το μεγαλύτερο λιμάνι της Ελλάδας προς την υπόλοιπη Ευρώπη. . .
Οι κάτοικοι βέβαια της Πάτρας βλέπουν τους μετανάστες ως ένα τεράστιο πρόβλημα. . .
Η ξενοφοβία σε όλο της το μεγαλείο. . .
Έχουν βέβαια ένα δίκιο. . .Εάν όμως η Ελληνική νομοθεσία ήταν διαφορετική, κ εάν γενικά ο κρατικός μηχανισμός ήταν πιο οργανωμένος σε θέματα υποδοχής μεταναστών, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά, τόσο για τους ίδιους τους μετανάστες, όσο και για όλους τους άλλους νόμιμους κατοίκους της χώρας. . .
Άλλωστε οι Έλληνες έχουν γνωρίσει πολύ καλά την προσφυγιά. . .
Θα πει κανείς τώρα: ο έλληνας ξεχνά και πολύ γρήγορα. . .

Home sweet home. . .

Και μετά από μια απρόσμενα μικρής διάρκειας, αναμομή, για την πολυπόθητη μετακίνησή μου στο υποκατάστημα του Ελ.Γ.Α της Θεσσαλονίκης επιτέλους επέστρεψα πίσω. . .Και επειδή είχα ένα σχόλιο περί της μετακίνησής μου, ευτυχώς δεν χρειάστηκε ούτε καν ένα ''μικρό σπρώξιμο '' για να το καταφέρω. . .Ένα δυνατό χαλάζι στην Χαλκιδική ήταν αρκετό ώστε να πειστεί ο νυν προΐστάμενός μου, να με δεχτεί. . .
Μετά απο 4 μήνες νιώθω σαν να μην πέρασε ούτε μία μέρα. . .
Τα καλύτερα έρχονται. . .

Στην αναμονή. . .

Ένα τετράμηνο νέων εμπειριών. . .Πρώτη μου δουλειά ως γεωπόνος, πρώτη μου γνωριμία με το ¨Δημόσιο¨, κάπου στις 60 νέες γνωριμίες με γεωπόνους (μα πόσοι είμαστε...;), αμέτρητες γνωριμίες με συμπαθητικούς ανθρώπους που πιθανότατα δε θα ξαναδώ στη ζωή μου, αμέτρητες ώρες στις παραλίες του Ν. Ηλείας, καινούριες εικόνες, νέες συνήθειες, νέοι προορισμοί, νέα ενδιαφέροντα. . .Όλα καινούρια. . Δεν παραπονιέμαι. . . Ωραία ήταν. . .
Και ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι ¨πρέπει¨ σιγά σιγά να κινήσω διαδικασίες για την μετακίνησή μου στο αντίστοιχο γραφείο της Θεσσαλονίκης. . .Μια αίτηση είναι (με λίγο σπρώξιμο βέβαια), και θα περιμένω την έγκρισή της. . .

Στην αναμονή λοιπόν. . .

Η επιστροφή. . .

Πέμπτη 17 Απριλίου το σταμάτησα (κάπως πρόωρα), Κυριακή 17 Αυγούστου το ξεκίνησα εκ νέου. . . Τί. . ;
Την ανάρτηση στο διαδύκτιο, κάποιων σκέψεων μου. . .
Για να δούμε. . .

Μετακομίζω....

Ανυπομονούσα μέρες τώρα να βγούν τα αποτελέσματα μιας προκύρηξης του ΕΛ.Γ.Α , και αν ήμουν τυχερός θα δούλευα ως εκτιμητής της υπηρεσίας για ένα 8μηνο με σύμβαση στη Θεσσαλονίκη...Δουλειά και αμέσως μετά ίσως ξεκινήσω και το μεταπτυχιακό μου....Τι άλλο να ζητούσα...;;;
Η λίστα των γεωπόνων βγήκε και αμέσως δέχτηκα τηλέφωνο για την πρόσληψή μου...Πάτρα, Τρίπολη ή Ηράκλειο ήταν οι επιλογές μου...Δυστυχώς όχι η Θεσσαλονίκη...Πρώτη σκέψη μου, να απορρίψω την πρόταση, το ξανασκέφτηκα και τελικά βρέθηκα στην Πάτρα και από κει στις πυρόπληκτες περιοχές του Πύργου του Ν. Ηλείας.
Τρείς μέρες δουλειά να δω "τι παίζει" και μετά παραίτηση...Αλλά τελικά όπως δείχνουν τα πράγματα από Δευτέρα ξανά στον Πύργο για δουλειά μόνιμα αυτή τη φορά...
Είναι πολλά τα λεφτά, και σημαντική η προϋπηρεσία...Πως να τα αρνηθώ...;;;
Έγιναν όλα τόσο γρήγορα...Που πάω;;;Κι αν το μετανιώσω;;;
Goodbye Salonica...Για λίγο καιρό τουλάχιστον...
Τι θα μου λείψει...;;; Σπίτι, φίλοι, και φυσικά το διαδύκτιο (ελπίζω να βρίσκω που κ που πρόσβαση)...!!!

Μια διευκρίνηση για τη. . .Champagne. . .

Οι περισσότεροι ακούγωντας την λέξη Σαμπάνια φέρνουν στο μυαλό τους λανθασμένα βέβαια, οποιονδήποτε αφρώδη οίνο...
Ο όρος Σαμπάνια (Champagne) είναι μια κατοχυρωμένη ονομασία προέλευσης για τον αφρώδη οίνο που παράγεται στην περιοχή της Καμπανίας της Γαλλίας κάτω από αυστηρές προδιαγραφές.
Οι ποικιλίες σταφυλιών που χρησιμοποιόυνται για την παραγωγή του είναι οι εξής: Pinot Noir, Pinot Meunier και Chardonnay.
Η "ανακάλυψή" του έγινε τυχαία πριν περίπου 3 αιώνες από έναν Βενεδικτίνο μοναχό, τον Dom Pierre Perignon, ο οποίος στη συνέχεια μελέτησε και συστηματοποίησε την διαδικασία παραγωγής αυτού του τύπου οίνου (Καμπανίτης οίνος).
Ένα δεύτερο ιστορικό πρόσωπο που συνέδεσε το όνομά του με την τελειοποίηση της μεθόδου παραγωγής της σαμπάνιας είναι η Veuve Clicquot, χήρα ενός μεγάλου οινοποιού της Καμπανίας και κληρονόμος του.
Χάρη στο όραμα, το πείσμα και την εφευρετικότητά τους έκαναν επαναστατικές επινοήσεις που διαμόρφωσαν τη μέθοδο οινοποίησης της σαμπάνιας, καθιστώντας δυνατή την ευρεία παραγωγή της στη μορφή με την οποία την ξέρουμε σήμερα.
Τα ονόματα Dom Perignon και Veuve Clicquot είναι στις μέρες μας γνωστά, ως δύο εξαιρετικές μάρκες σαμπάνιας που κυκλοφορούν στην αγορά.

Να θυμάστε η σαμπάνια πίνεται πάντα κρύα (6-9 βαθμούς C). . .

Στην υγειά σας......

Trainspotting...αλά ελληνικά! ! !

Διάλεξε Ζωή.Διάλεξε δουλειά.Διάλεξε μια καριέρα.Διάλεξε μια οικογένεια.Διάλεξε μια μεγάλη γαμημένη τηλεόραση, διάλεξε μηχανές πλυσίματος, αυτοκίνητα, στερεοφωνικά και ηλεκτρικά ανοιχτήρια κονσέρβας.Διάλεξε καλή υγεία, χαμηλή χοληστερίνη, και οδοντιατρική ασφάλιση.Διάλεξε μια ενδιαφέρουσα υποθήκευση με σταθερή εξόφληση.Διάλεξε ένα ξεκίνημα για νέο σπίτι.Διάλεξε τους φίλους σου.Διάλεξε άνετες και ταιριαστές αποσκευές.Διάλεξε ένα νοικιασμένο τριάρι διαμέρισμα σε μια σειρά από γαμημένες οικοδομές.Διάλεξε να κάνεις κάτι για τον ευατό σου και αναρωτήσου ποιος στο διάολο είσαι ένα Κυριακάτικο πρωϊνό.Διάλεξε θέση στον καναπέ παρακολουθώντας τηλεπαιχνίδια που αποβλακώνουν το μυαλό και ισοπεδώνουν το πνεύμα, γεμίζοντας το στόμα σου με "βρώμικο", "ετοιματζίδικο" φαγητό.Διάλεξε να φύγεις μακρυά απ' όλα αυτά στο τέλος, φωνάζοντας απογοητευμένος σε ένα μίζερο σπίτι, τίποτα περισσότερο από ένα μπερδεμένο εγωισμό, γάμησε τα παλιόπαιδα που δημιούργησες για να αντικαταστήσεις τον ευατό σου.

Διάλεξε το μέλλον σου.

Διάλεξε ζωή.

***Η ταινία Trainspotting είναι μία απο της αγαπημένες μου.Τη μετάφραση προσπάθησα να την κάνω όσο καλύτερα γίνεται.Πολλά δεν γίνεται να αποδοθούν επακριβώς και στα Ελληνικά.DIY ακόμα ψάχνω να βρω τι σημαίνει...Ας με βοηθήσει κάποιος...***

Ίδυμα Κρατικών Υποτροφιών

Πρίν ακόμη ολοκληρώσω τις προπτυχιακές μου σπουδές άκουσα για το περιβόητο Ι.Κ.Υ.
Μια υποτροφία του Ι.Κ.Υ είναι ένα πάρα πολύ ισχυρό χαρτί, μου λέγαν, και έφτασε η στιγμή που και εγώ συμφώνησα με αυτή την άποψη...
Μετά την ορκομωσία μου άρχισα να σκέφτομαι ολοένα και περισσότερο να δηλώσω και γω συμμετοχή στις εξετάσεις, και έτσι κι έγινε!!!
Άρχισα να συγκεντρώνω την ύλη των μαθημάτων, να ρωτάω καθηγητές και άτομα που συμμετείχαν επιτυχώς ή μη σε εξετάσεις παλαιότερων ετών, και άκουγα συνεχώς διάφορα όπως: "Είναι πάρα πού δύσκολες εξετάσεις, χρειάζονται πολλοί μήνες προετοιμασίας", "Αν δεν έχεις κάποιον γνωστό, δε γίνεται τίποτα", και λίγο καιρό πρίν τις εξετάσεις παλαιότερος υπότροφος του Ιδρύματος, μου είπε: "με μέσο θα καλυφθούν και οι 5 θέσεις που έχουν προκυρηχθεί,να είσαι σίγουρος"....
Έτσι και εγώ το πήρα απόφαση ότι δε γίνεται τίποτα και λίγο πριν τις εξετάσεις παράτησα τελειώς απογοητευμένος το διάβασμα και απλά πήγα να δώσω για την εμπειρία...Κακώς...Τα θέματα πολύ απλά, σε επίπεδο προπτυχιακό, τόσο απλά, που σε 2 από τα 3 μαθήματα έγραψα αρκετά καλά με ελάχιστο διάβασμα, και είμαι σίγουρος πως με σοβαρό διάβασμα και εφόσον δεν ισχύει βέβαια το ότι χρειάζεται "μέσο", τότε θα είχα πάρα μα πάρα πολλές πιθανότητες....
Τελικά δεν έπρεπε να ακούσω κανέναν, όπως μου είπε κάποιος...
Δε πειράζει...Ίσως άλλη φορα....

Μια τρελή, τρελή......πόλη!!!

Μέσα σε πέντε μέρες που έμεινα στην Αθήνα, συνειδητοποίησα γιατί οι Αθηναίοι έχουν συνδυάσει την Θεσσαλονίκη, με την λέξη ¨χαλαρά¨...Πώς να μην το κάνουν άλλωστε...;;;
Στη πρωτεύουσα όλα ¨κυλούν¨ η μάλλον ¨τρέχουν¨ με τρελούς ρυθμούς...
Πεζοί και οδηγοί με το κινητό κολλημένο στο αυτί τους πηγαίνουν πάνω-κάτω αδιαφορώντας για το τι συμβαίνει γύρω τους, όταν ανοίγει η πόρτα του μετρό, αν σταθείς για μια στιγμή, δεκάδες ζευγάρια πόδια θα περάσουν από πάνω σου, στο δρόμο δύσκολα θα βρείς κάποιον που θα σου αφιερώσει 10 δευτερόλεπτα για να σου ¨δείξει¨ το δρόμο και αυτό γιατί άλλοι φοβούνται και άλλοι βιάζονται...Άγχος, άγχος, άγχος και πάλι άγχος..Μια πόλη μέσα στο άγχος...Αφού και γω άρχισα να αγχώνομαι χωρίς κανέναν απολύτως λόγο...Η μόνη εξαίρεση οι δεκάδες τουρίστες...
Ευτυχώς επέστρεψα στη ¨χαλαρή¨ προς το παρόν Θεσσαλονίκη...!!!

Η αιτία...

Δε ξέρω ποιά είναι η αιτία που με έκανε να μπώ κ γω στον χαώδη αυτό "κόσμο" του διαδυκτίου...
Σαν να με έσπρωξε κάτι...Ο αρκετός ελεύθερος χρόνος μου ίσως;;;Και γιατί δε γράφω σε ένα ημερολόγιο;;;Ξεπερασμένο,παλιομοδίτικο;;;;Δε ξέρω αλλά η αρχή έγινε...Για να δούμε πόσο θα κρατήσει...!!!