Μια θέση parking παρακαλώ. . .!!!

Λόγω της δουλειάς μου τις τελευταίες μέρες, και για δύο μήνες ακόμα, καθημερινά εκτελώ το δρομολόγιο Θεσσαλονίκη-Ορμύλια Χαλκιδικής. Μια απόσταση 87 χιλιομετρων περίπου γύρω στη μια ώρα το πρωί για να φτάσω και άλλο τόσο, ίσως κ λίγο παραπάνω, (λόγω της κίνησης στον περιφερειακό), το μεσημέρι για την επιστροφή μου.
Αν και κουραστικό, δεν με ενοχλεί, ίσα ίσα, δουλειά να υπάρχει...
Αυτό που με κουράζει, και με ενοχλεί απίστευτα όμως, είναι η αναζήτηση μιας θέσης parking με την επιστροφή μου στη Θεσσαλονίκη. . .
Στην καλύτερη περίπτωση (αν είμαι τυχερός), θα μου πάρει κανένα τέταρτο για να μπορέσω να παρκάρω. . .Στην χειρότερη κανένα 45λεπτό. . .
Και σε συνδυασμό με την ανυπομονησία και τη νευρικότητα που με χαρακτηρίζει. . .Δε θα το σχολιάσω. . .
Σκέφτηκα να νοικιάσω μια θέση parking, αλλά το κόστος ενοικίασης "αγγίζει" αυτό της ενοικίασης του διαμερίσματος μου. . .Οπότε έμεινα στη σκέψη. . .
Θα πρέπει μάλλον να ψάξω για σπίτι με θέση parking. . .

Προορισμός: Γη της επαγγελίας. . .Ενδιάμεσος σταθμός . . .Η Πάτρα. . .

Ο ενάμιση μήνας της διαμονής μου στην Πάτρα, ήταν κάτι παραπάνω από αρκετός ώστε να συνειδητοποιήσω, την ένταση του φαινομένου της μετανάστευσης. . .
Κάθε μέρα, όλη μέρα, ένα διαρκές ανθρωποκυνηγητό μεταξύ της αστυνομίας κ των δεκάδων προσφύγων, που βλέπουν το λιμάνι της Πάτρας ως τη γέφυρα για να φτάσουν στη δική τους γη της επαγγελίας, καθώς απολεί το μεγαλύτερο λιμάνι της Ελλάδας προς την υπόλοιπη Ευρώπη. . .
Οι κάτοικοι βέβαια της Πάτρας βλέπουν τους μετανάστες ως ένα τεράστιο πρόβλημα. . .
Η ξενοφοβία σε όλο της το μεγαλείο. . .
Έχουν βέβαια ένα δίκιο. . .Εάν όμως η Ελληνική νομοθεσία ήταν διαφορετική, κ εάν γενικά ο κρατικός μηχανισμός ήταν πιο οργανωμένος σε θέματα υποδοχής μεταναστών, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά, τόσο για τους ίδιους τους μετανάστες, όσο και για όλους τους άλλους νόμιμους κατοίκους της χώρας. . .
Άλλωστε οι Έλληνες έχουν γνωρίσει πολύ καλά την προσφυγιά. . .
Θα πει κανείς τώρα: ο έλληνας ξεχνά και πολύ γρήγορα. . .

Home sweet home. . .

Και μετά από μια απρόσμενα μικρής διάρκειας, αναμομή, για την πολυπόθητη μετακίνησή μου στο υποκατάστημα του Ελ.Γ.Α της Θεσσαλονίκης επιτέλους επέστρεψα πίσω. . .Και επειδή είχα ένα σχόλιο περί της μετακίνησής μου, ευτυχώς δεν χρειάστηκε ούτε καν ένα ''μικρό σπρώξιμο '' για να το καταφέρω. . .Ένα δυνατό χαλάζι στην Χαλκιδική ήταν αρκετό ώστε να πειστεί ο νυν προΐστάμενός μου, να με δεχτεί. . .
Μετά απο 4 μήνες νιώθω σαν να μην πέρασε ούτε μία μέρα. . .
Τα καλύτερα έρχονται. . .

Στην αναμονή. . .

Ένα τετράμηνο νέων εμπειριών. . .Πρώτη μου δουλειά ως γεωπόνος, πρώτη μου γνωριμία με το ¨Δημόσιο¨, κάπου στις 60 νέες γνωριμίες με γεωπόνους (μα πόσοι είμαστε...;), αμέτρητες γνωριμίες με συμπαθητικούς ανθρώπους που πιθανότατα δε θα ξαναδώ στη ζωή μου, αμέτρητες ώρες στις παραλίες του Ν. Ηλείας, καινούριες εικόνες, νέες συνήθειες, νέοι προορισμοί, νέα ενδιαφέροντα. . .Όλα καινούρια. . Δεν παραπονιέμαι. . . Ωραία ήταν. . .
Και ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι ¨πρέπει¨ σιγά σιγά να κινήσω διαδικασίες για την μετακίνησή μου στο αντίστοιχο γραφείο της Θεσσαλονίκης. . .Μια αίτηση είναι (με λίγο σπρώξιμο βέβαια), και θα περιμένω την έγκρισή της. . .

Στην αναμονή λοιπόν. . .

Η επιστροφή. . .

Πέμπτη 17 Απριλίου το σταμάτησα (κάπως πρόωρα), Κυριακή 17 Αυγούστου το ξεκίνησα εκ νέου. . . Τί. . ;
Την ανάρτηση στο διαδύκτιο, κάποιων σκέψεων μου. . .
Για να δούμε. . .